Zasłużeni dla Gminy Kwilcz

25.02.2017

 

Masz zdjęcia lub film do tego artykułu?   Wyślij je do nas!

#sesja   #kwilcz   

W dniu 17 lutego 2017 r., podczas uroczystej XXX Sesji Rady Gminy Kwilcz, która odbyła się na sali sportowej Zespołu Szkół w Kwilczu, radni nadali pośmiertnie tytuł „Zasłużony dla Gminy Kwilcz” Panu Alojzemu Koza, Panu Zdzisławowi Piłatowi oraz Panu Józefowi Sosińskiemu. Rada Gminy podejmując uchwały wyraziła uznanie dla wybitnych zasług uhonorowanych na rzecz rozwoju gminy, za najlepsze zasady i wzory pracy społecznej.

 

Nadanie tytułu „Zasłużony dla Gminy Kwilcz” jest wyrazem wyróżnienia i uznania indywidualnych zasług na rzecz gminy Kwilcz. Jak wskazano w Uchwale Nr X/61/2011 Rady Gminy Kwilcz z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie ustanowienia tytułów: „Honorowy Obywatel Gminy Kwilcz” i „Zasłużony dla Gminy Kwilcz” oraz zasad i trybu nadawania tych tytułów godność "Zasłużony dla Gminy Kwilcz” nadawany jest za wybitne zasługi dla rozwoju gminy i tworzenia wspólnego dobra mieszkańcom gminy i osobom nie będącym mieszkańcami gminy, organizacjom, stowarzyszeniom i instytucjom, które w sposób widoczny i niepodważalny przyczyniły się do zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, szczególnie zasłużyły się gminie, przyczyniając się do jej rozwoju, pomnożenia dobrobytu lub popularyzowania osiągnięć.

Przewodniczący Rady Gminy Kwilcz Grzegorz Korpik oraz Wójt Gminy Kwilcz Stanisław Mannek wręczyli członkom rodzin Pana Alojzego Koza, Pana Zdzisława Piłata oraz Pana Józefa Sosińskiego okolicznościowe tablice zawierające akty nadania tytułów.

Podczas Sesji Rady Gminy Kwilcz Wójt Gminy oraz Przewodniczący Rady Gminy złożyli także gratulacje i wyrazy uznania Adriannie Wasik - uczennicy Zespołu Szkół im. Emilii Sczanieckiej w Pniewach (Liceum Ogólnokształcącego) z okazji przyznania im Stypendium Prezesa Rady Ministrów. To prestiżowa nagroda i powód do dumy stanowiący niewątpliwy przykład dla swoich rówieśników i będący dowodem na to, że wiedza, umiejętności oraz determinacja do pokonywania trudności zawsze prowadzą do sukcesu. Stypendystce wręczono upominek, życząc spełnienia marzeń, zdrowia oraz wielu dalszych sukcesów w życiu zawodowym i osobistym.

 

Pan Alojzy Koza urodził się 6 lutego 1925 roku, jako syn Franciszka Kozy i Pelagii z domu Wasik. Miał dwie siostry: Bożenę i Irenę. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Kwilczu, ale wybuch wojny przerwał jego edukację, dlatego klasę siódmą ukończył dopiero po wojnie. W czasie okupacji hitlerowskiej, 11 listopada 1940 roku z powodu polskiego obywatelstwa został wysiedlony wraz z rodziną z Kwilcza do Generalnego Gubernatorstwa, do wsi Krasne w gminie Stary Zamość (powiat Izbica).

W wielu środowiskach powstawały zbrojne grupy, które miały na celu przeciwstawienie się okupantom. Jedną z nich była konspiracyjna organizacja wojskowa Polskiego Ruchu Ludowego działająca m.in. pod nazwą Bataliony Chłopskie (BCh). W 1944 roku liczyły one około 160 tys. żołnierzy, będąc drugą co do wielkości tajną formacją ruchu oporu w Polsce. 15 grudnia 1942 roku w wieku 15 lat, Alojzy Koza wstąpił do ruchu oporu – został żołnierzem Batalionów Chłopskich w miejscowości Krasne. Przysięgę złożył przed dowódcą placówki Michałem Mazurkiem ps. "Liść". Był nocnym zwiadowcą, dlatego przyjął pseudonim "Sowa". W kwietniu 1943 roku brał udział w akcji przeciwko ludności niemieckiej, którą zasiedlano wieś Huszczka Duża, a operacją dowodził Jan Turowski ps. "Norbert". Jesienią 1944 roku brał udział w budowie magazynów na broń i żywność w Lesie Stryjowskim. Brał również udział w pracach nad usprawnieniem broni i amunicji. "Miał opinię dobrego kolegi, cechował go patriotyzm i ofiarność, wszystkie polecenia przełożonych wykonywał, za wyrządzone krzywdy przez okupanta wprost rwał się do odwetu" (na podstawie relacji towarzyszy broni: Stanisława Jaworskiego ps. "Wściekły" i Stanisława Bącola ps. "Górnik").

Po wojnie wrócił do Kwilcza, zdobył zawód piekarza i pomagał ojcu. Następnie założył własne gospodarstwo rolne, które funkcjonuje do dzisiejszego dnia, prowadzone obecnie przez syna Marka. Najcenniejsza dla Alojzego Kozy była zawsze rodzina. W 1951 roku ożenił się z Krystyną Puk. Wychował trójkę dzieci i doczekał się pięciu wnuków. Jego największą życiową pasją były konie, które długie lata hodował i chętnie dosiadał. Podczas lokalnych uroczystości, czy świąt państwowych, robił prawdziwą furorę, pojawiając się na nich konno, w mundurze wojskowym.

Od 1945 roku był członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Kwilczu. Przez ponad 40 lat pełnił obowiązki naczelnika OSP Kwilcz (1952-1995). Był również członkiem Zarządu Oddziału Gminnego Związku OSP oraz komendantem gromadzkim i gminnym. W tym czasie miało miejsce wiele ważnych dla kwileckich strażaków wydarzeń, jak choćby oddanie do użytku remizy w 1952 roku, ufundowanie sztandaru w 1969 roku, wymiana wozów bojowych i ciągłe doposażanie jednostki w nowy sprzęt gaśniczy oraz okrągły jubileusz 50-lecia istnienia jednostki OSP Kwilcz obchodzony w 1987 roku. Przez wiele lat swojej służby w szeregach OSP Alojzy Koza zajmował się młodzieżą, która brała czynny udział w życiu kwileckiej jednostki. Naczelnik z ogromnym zaangażowaniem szkolił wiele szeregów nowych, młodych strażaków-ochotników. Praca z młodzieżą była dla niego na porządku dziennym. Za swoją długoletnią służbę Alojzy Koza był wielokrotnie nagradzany. Został odznaczony "Krzyżem za zasługi dla pożarnictwa" oraz brązowym, srebrnym i złotym "Medalem za zasługi dla pożarnictwa". Natomiast w 1992 roku zarząd główny ZOSP RP w Warszawie nadał mu "Złoty Znak Związku" – najwyższe odznaczenie Związku OSP RP.

Pan Alojzy Koza był również aktywnym działaczem kwileckiego Koła Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych, a w latach 1999 - 2005 pełnił funkcję prezesa zarządu. W tym czasie, z inicjatywy kombatantów, dokonano rozbudowy pomnika – obelisku Powstańców Wielkopolskich w Kwilczu. Alojzy Koza brał także czynny udział w pracach "Społecznego Komitetu Budowy Imiennych Tablic Pamiątkowych Powstańców Wielkopolskich z Ziemi Kwileckiej". Na mocy uchwały Rady Państwa w 1968 roku otrzymał "Srebrny Krzyż Zasługi". W 1998 roku został odznaczony przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego "Krzyżem Batalionów Chłopskich". Natomiast w 2003 roku otrzymał "Odznakę za zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych". W 2005 roku Minister Obrony Narodowej mianował go na stopień porucznika.

Alojzy Koza bardzo chętnie uczestniczył również w spotkaniach z młodzieżą Zespołu Szkół w Kwilczu. Jedno z takich spotkań, zorganizowane przez harcerzy, odbyło się w listopadzie 2003 roku. Pan Koza podczas wieczornicy wspominał swoją młodość, wydarzenia z czasów II wojny światowej, trudne chwile z okupacji, a także lata powojenne. Poszczególne zastępy przygotowały dla swojego wyjątkowego gościa część artystyczną i słodki poczęstunek. Na zakończenie Alojzy Koza zagrał dla harcerzy dla organkach i zaśpiewał.

Alojzy Koza po długiej chorobie zmarł w Nowym Tomyślu 25 października 2010 roku i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Kwilczu, obok swojego gospodarstwa i ukochanych koni.

 

Pan Zdzisław Piłat urodził się 13 czerwca 1937 roku w Kwilczu. W roku 1952 ukończył Szkołę Podstawową w Kwilczu, w 1954 roku Zasadniczą Szkołę Metalową w Pniewach. W 1968 roku, w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu oraz Izbie Rzemieślniczej w Poznaniu zdobył tytuł mistrza w zawodzie ślusarza silników samochodowych.

Druh Zdzisław Piłat wstąpił do jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej w Kwilczu w dniu 10 stycznia 1949 roku. Od samego początku wstąpienia do kwileckiej jednostki angażował się na rzecz ochrony przeciwpożarowej w lokalnej społeczności. W macierzystej jednostce pełnił wiele funkcji; był m.in. kierowcą samochodu gaśniczego będącego w podziale bojowym jednostki, a jako członek zarządu OSP Kwilcz czuwał nad finansami jednostki pełniąc funkcję skarbnika. Przez blisko 25 lat (w latach 1983-2008) obejmował stanowisko Komendanta Gminnego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w Kwilczu. Jako komendant gminny dbał o gotowość bojową wszystkich jednostek znajdujących się na terenie gminy Kwilcz.

Druh Zdzisław Piłat był także nauczycielem młodzieży, działającej w środowiskach Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych, przy jednostkach OSP na terenie gminy Kwilcz. Dbał o organizację i przeprowadzanie zawodów sportowo-pożarniczych, które stanowią tradycję ruchu ochotniczych straży pożarnych. Tak, kultywowanie tradycji ruchu strażackiego, udział we wszelkiego rodzaju uroczystościach patriotyczno-religijnych oraz świętach, uroczystościach i wydarzeniach strażackich stanowiły jeden z najważniejszych filarów pracy Komendanta Piłata. Zaangażowanie w sprawy społeczeństwa, związane nie tylko ze strażą pożarną były także bardzo ważne dla Zdzisława Piłata. W latach 1988 - 1990 był Radnym Gminnej Rady Narodowej w Kwilczu.

Za swoje zaangażowanie i ofiarną pracę w szeregach Ochotniczej Straży Pożarnej druh Piłat został odznaczony: Odznaką “Wzorowy Strażak” w 1963 roku, Brązowym Medalem “Za Zasługi dla Pożarnictwa” w 1969 roku, Srebrnym Medalem “Za Zasługi dla Pożarnictwa” w 1982 roku, Złotym Medalem “Za Zasługi dla Pożarnictwa” w 1987 roku, Odznaką “Wysługa 45 lat” w działalności Związku OSP RP w 1995 roku, najwyższym odznaczeniem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej „Złotym Znakiem Związku” w 2006 roku.

Druh Zdzisław Piłat dał się poznać jako człowiek aktywny, zaangażowany, nie szczędzący swojego zdrowia i wolnego czasu pełniąc ofiarną służbę, w myśl zasady: „Bogu na chwałę, ludziom na pożytek”. Był strażakiem na wzór rzymskiego legionisty Floriana, rycerza Chrystusowego i Patrona Strażaków.

Druh Zdzisław Piłat zmarł 29 lipca 2015 roku w Kwilczu. Jego odejście na wieczną służbę do św. Floriana bardzo mocno uderzyło w brać strażacką, gdyż mógł On jeszcze wiele zrobić dla ich dobra i społeczeństwa. Ostatnią pełnioną rolą w zarządzie jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej w Kwilczu była funkcja skarbnika.

 

Pan Józef Sosiński urodził się 1 lutego 1922 r. w Nowej Dąbrowie, rodzicami byli Stefan i Joanna (rodowe: Werner). Miał trójkę rodzeństwa: Władysławę, Zofię i Alojzego. Ojciec był pastuchem oborowym, a matka zajmowała się prowadzeniem gospodarstwa domowego.

W Nowej Dąbrowie mieszkał do 1952 r. W związek małżeński wstąpił w 1951 r. biorąc za żonę Gertrudę Halasz ze Starej Dąbrowy. W związku przeżył 58 lat (w tym w roku 2001 - uroczystość złotych godów – odznaczenie Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie). Był ojcem czwórki dzieci: dwóch córek (Anny i Barbary) oraz dwóch synów (Zenona i Eugeniusza, który zmarł jako dziecko).

W roku 1936 ukończył Czteroklasową Publiczną Szkołę Powszechną w Kwilczu (uczęszczał początkowo na zajęcia w Wituchowie) i jak wskazuje świadectwo, w tym czasie ani razu nie spóźnił się na zajęcia lekcyjne i ze sprawowania uzyskał ocenę bardzo dobrą. W roku 1961 r. jako ekstern (osoba ucząca się samodzielnie) zdał uproszczony egzamin w zakresie programu nauczania szkoły podstawowej (sześć klas).

Pierwszą pracę pojął w roku 1937 jako robotnik rolny w majątku Nowa Dąbrowa, gdzie pracował przez okres wojny i okupacji oraz po wyzwolenia tych terenów – łącznie do lutego 1946 r. W połowie marca 1946 r. rozpoczął pracę jako robotnik leśny w Nadleśnictwie Państwowym Rozbitek, a we wrześniu zatrudnia się jako pomocnik listonosza i pracuje na tym stanowisku do 1 kwietnia 1947 r. W marcu 1948 r. wstępuje do działającej wówczas w Nowej Dąbrowie organizacji PPR, a następnie PZPR. Po formalnym rozwiązaniu sił pomocników listonoszy rozpoczyna pracę w Państwowych Gospodarstwach Rolnych w Nowej Dąbrowie, jako robotnik rolny do marca 1949 r., czyli do czasu powstania wakatu w Urzędzie Gminy w Kwilczu. Od marca 1949 r. jest praktykantem, a po ukończeniu trzymiesięcznego kursu administracyjnego w Poznaniu (dla pracowników organów wykonawczych gminnych rad narodowych), zostaje zatrudniony na stanowisku referenta rolnego. Od 1951 r. do 1954 r. pełni funkcję Zastępcy Przewodniczącego Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej. W grudniu 1954 r. zostaje wybrany na funkcję Przewodniczącego Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Kwilczu, którą pełnił do końca roku 1972 (z przerwą na okres sierpień 1966 r. – styczeń 1967 r., wówczas pełnił funkcję sekretarza gromadzkiego). Przerwa wynikała, jako to wówczas odnotowano: w związku z udziałem syna w obrzędzie kościelnym (I komunia); uległ wówczas wpływom swej żony; wyraził skruchę i chęć poprawienia błędów. W roku 1962 kończy miesięczny kurs dla przewodniczących gromadzkich rad narodowych w Ośrodku Szkoleniowym w Jankowicach.

W pracy wielokrotnie nagradzany, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej oraz osiągane wyniki gospodarcze. Od roku 1973 do połowy roku 1974 pełnił funkcję Sekretarza Gminnej Rady Kółek Rolniczych w Kwilczu, a następnie (do sierpnia 1975 r.) pracownik Spółdzielni Kółek Rolniczych w Kwilczu jako specjalista ds. BHP i ppoż. oraz członek Zarządu. Od 1 sierpnia 1975 r. zostaje pracownikiem Urzędu Gminy w Kwilczu najpierw jako samodzielny referent ds. grupy komunalno-drogowo-remontowej oraz prowadzenia magazynu materiałowego, a następnie jako Kierownik Grupy Robót Komunalno-Drogowo-Remontowych przy Urzędzie Gminy w Kwilczu. Na wcześniejszą emeryturę (na mocy porozumienia stron) przechodzi z dniem 31 grudnia 1981 r. po 44 latach pracy zawodowej. W ówczesnych strukturach administracji działa do grudnia 1987 r. jako Radny Gminnej Rady Narodowej w Kwilczu.

Pan Józef Sosiński był także aktywnym działaczem w OSP Kwilcz i w ZG ZOSP Gminy Kwilcz. W 1968 r. wybrany został Prezesem OSP Kwilcz. Czas piastowania stanowiska prezesa zarządu OSP Kwilcz przez druha Józefa Sosińskiego był owocny. Kontynuowano praktykę szkoleń członków jednostki, kształtowania młodego pokolenia strażackiego, brano udział w zawodach pożarniczych, na których odnoszono sukcesy. Kultywowano tradycję ruchu strażackiego i wartości, które wywodziły się ze środowiska strażaków-ochotników. Stanowisko prezesa zarządu OSP Kwilcz druh Józef Sosiński piastuje do 1975 roku. Na Zjeździe Gminnym jednostek OSP w 1978 r. wybrany został do Zarządu Gminnego ZOSP Gminy Kwilcz, w którym pełnił funkcję sekretarza. W latach 80-tych intensywnie działa przy współpracy z p. S. Wierzchowieckim na rzecz powstania jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych w zakładach rolnych i usługowych Kombinatu Państwowych Gospodarstw Rolnych w Kwilczu. W 1987 r., podczas uroczystości 50-lecia OSP Kwilcz, zostaje odznaczonym „Medalem Pamiątkowym 50-lecia OSP Kwilcz” przed Pomnikiem Powstańców Wielkopolskich. Na uroczystościach poświęconych 60-leciu istnienia OSP Kwilcz otrzymał najwyższe odznaczenie w Związku OSP RP – „Złoty Znak Związku” za wieloletnią działalność w szeregach OSP, pełnienie funkcji prezesa i sekretarza.

Uzyskane odznaczenia państwowe i organizacyjne: Srebrny Krzyż Zasługi (1964 r.), Odznaka za Zasługi dla Rozwoju woj. Poznańskiego (1970 r.), Odznaka Zasłużony Pracownik Rady Narodowej (1972 r.), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972 r.), Srebrny Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” (1984 r.), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1988 r.) – uprawniający do posługiwania się tytułem Kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu „Odrodzenia Polski, Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” (1989 r.), Złoty Znak Związku OSP RP (na wstążce) (1991 r.).

Pan Józef Sosiński zmarł 20 kwietnia 2009 r., pozostawiając żonę Gertrudę, trójkę dorosłych dzieci, ośmioro wnuków i dwóch prawnuków.

 

To może Cię także zainteresować:
O krok od tragedii - zderzenie pojazdów w Luboszu
W Urzędzie Gminy Kwilcz zapłacisz kartą
Wypadek w Kwilczu

red. | źródło: kwilcz.pl | foto: kwilcz.pl

Komentarze